نشان بزرگی(ازشعرو ورای نویسنده)

 

 

نشان بزرگی(ازشعرو ورای نویسنده)

 

بزرگی نه بر هیکل و قدمت است      

                                     نه بر ثروت و پست  و یا منصب است

بزرگی به عقل است , نیست ؟ 

                                       به رفتارو کردارو مردیست , نیست؟

 

در باب هیکل :

 

بزرگی هیکل دگر رسم نیست

                                سبیل تا بناگوش نهادن دگر داب نیست

درشت جثه ای یک دلیل پرخوریست

                                     همین پر خوری جزئی از احمقیست

 

بزرگی هیکل گهی وارثیست

                                         نه بریک اراده , بسی موروثیست

 

ادای بزرگی به هیکل همان جاهلیست

                                        بنازی به هیکل , همان کاهلیست

 

بزرگی به عقل است ای با خرد

              به رفتارو کردارو مردیست , ای بی خرد

 

درباب  قدمت (سن) :

 

 

بزرگی به سن نیست , هست؟
                       
محاسن سفیدی و فرتوتگی نیست , هست؟

یکی از جوانی چو گوساله است
                                  زمان بزرگیش گاویست, نیست؟
یکی کره خر زاده شد بهر زیست
                                همه عمر کارش علف خوارگیست
یکی را خردمند ارد جهان بهر زیست
                                   همه عمر او بهر یک خدمتیست
بزرگی به عقل است , نه بر سن و ریش

                                    تواضع به رفتار نوعی عاقلیست

بزرگی نه بر هیکل و قدمت است

نه بر ثروت و مال و یا منصب است

بزرگی به عقل است , نیست؟

به رفتارو کردارو مردیست, نیست؟

 

 

 

در باب ثروت :

 

بزرگی نه بر مال و ثروت بود      

    که ثروت رهی بهر زیستن بود

 

گهی ثروت برکس مثال یه دشمن بود   

                              یه سوراخ کوچک به یک کیسه زر بود

 

 

 

الغرض:

 

 

 

خری را به زرها بیاراستند              

زسر تا به سم زر بر اویختند

 
         به پالان ان کیسه زر ذاشتند
                  

بطوریکه در حرکتی سکه ای    

                                         بیفتد زمین با جرینگ ذجه ای

 

روانش برون از سرای مزون

                               به کوی و به برزن همی خوش قدوم

 

زباران دیشب در این بام و بوم    

                                   همه جاده ها پر لجن بود و شوم

 

زافتاب امروز که بر تافته

                                  بخار لجن با تعفن چو مه ساخته

 

خر بی خرد پای در کوچه ذاشت 

                         بسوی خیابان شهرو به ان طوله ذاشت

 

قدم چون نهاد از طویله برون  

                                         تلآ لوی زر شد عیان بر عموم

 

زرخشان خورشید گیتی فروز

                                 عیان کرد زرها به افراد ظاهر نقوش

 

جلای طلاها , همه کور کرد 

                                      عوام را به ان سکه ها شیر کرد

 

شدند در پی و هی نمودند غلو

                                     بسان چنین خر دگر نیست جفت

 

مهیا نمودند بر او کاه و جو

                                           به اصرار دعوت ازاو بهر جو

 

بگفتند : ای خر چه زیبا شدی !

                                    بسی دلفریب و تو مهسا شدی!

 

شویم نوکرو چاکرت بهر کار   

                                             مهیا و تیماریت وقت زار

 

"

مسیرش همه پاک و اراستند

                                    بسی فرشها در مسیر انداختند

 

یکی شد دراز در مسیرش و گفت

                                    که ای خر بنه پای بر من تو مفت

 

همه چاپلوسان ظاهر فریب

                                 سرودند اشعار , در مدح خر انقریب

 

همه در مسیرش شدند هی دراز

                      چو خر رد شود , سکه افتد , شوند کامیاب

 

چقدر خام بودند , این مردمان

                    به سیمای ظاهر شوند خام در هر زمان

 

 

 

خر بی خرد چونکه اینسان بدید   

                                  عوام را چو خود چونکه خر تر بدید

 

به خود کفت , مگر کیستم

                                  که در چشم مردم چو ... هستم

 

به حتمی که من کس شدم

                                  به این رنگ پالان دگر کس شدم

 

یا لابد که اقا شدم   

                                      بسان بزرگان ریبا , زیبا شدم

 

کنم زین ببعد زندگی    

                                          به رسم بزرگان , بالندگی

 

"

قیافه گرفتو سر از سر بلند    به عرعر همی خواند اواز چند

 

قدم روی مردم گذاشنتو همی راه رفت

                                  در این ره بسی سکه بر باد رفت

 

 

قدمهای اهسته برداشته        به اوای خود ریتمی انداخته

چنان غرق در بالندگی           ادای اصول بزرگان در اوردگی

که دیروز خود را زیادش ببرد        خران دگر بهر کارش بزورد

به دیشب طویله نیاورد روی     مبادا که اگه شوند زین روی

 

بزرگی بگفتا که ای جمع خام 

                              نشد خر که ادم به این جان زرین فام

تملق به خر خود خریت بود

                              نه تحصیل ثروت , همی راه دیگر بود

که گر خر به زر شکل ادم شود 

                                      خران در جهان بس فراوان بوند

 

عاقبت :

عده ای گوش فرادادنو ره کج کردن     

              عده ای احمقو چاپلوس , بدنبال همی ره کردند

خر به خریت خود راه , گهی بیراه رفت

                           و به خریت خود , زر به باد هی میرفت

تا ز بی عقلیو علمو خردش باد بداد    

                                       همه زر رفت و دگر هیچ .....

عاقبت بانی اینکار به مردم بگفت

                                 چه شد حاصل ازین راه  به مفت

دانکه گر مال رسد دست بمفت     

                                   برود باد بهرحال براهی به مفت

و بدانید که :

 

بزرگی نه بر مال , نه بر ثروت است

                           بزرگی به عقل است , و ان ثروت است

 

درباب مقام و منصب :

 

قبول مقام لازمش واردیست

                                     به مدرک و مکتب ................

 

صد افسوس که امروز بر ظاهر است

                                به منصب رسیدن گهی رابطست

 

یکی شاهدست و یکی مومن است

                             یکی شرکتش در نماز جمعه است

 

ابو و اخی شد ملاک زمان

                                اسارت و جانبازی است شرط ان

 

توگویی همه کشور است  این کسان

                               دگر مردی نیست ,  در این وطن

 

توگویی نیند جز اینان عاقلی

                                   کنند رفع حاجت ز یک ملتی

 

توگویی نیند ادم و عاقل و کاردان

                     بجز جبهه ای و بسیجی و وابستگان

 

یکی عالم و عاقل باخرد

                                 قبول وزارت کند زین سبب!

 

برای مدیرو مدیر عاملو شهردار 
,

                               به اقوام و دوستان و دور اشنا ,

دهند منصبی بهر اجرای کار

                                   گمان دارد ایشان بوند کاردار

 

یکی چون منافق دم از مومنی

                         چو گرگی ملبس به میش هر دمی

 

چو منصب یقین شد در یک سازمان

                  مکیده همه حق و شیره از ان خان دان

 

بیغما برد مالو اموال را

                                      شود فربه از ملکو اموالها

 

به تاراج بردند همه کانها

                           زبهر معاش و گذر کردن از سالها

 

                                                                            
                                                                                                ا ز شعرو ورای نویسنده

 

 

 

/ 0 نظر / 421 بازدید